Opracowania zamieszczone w tym dziale są to materiały przykładowe.

Materiały te, nigdy nie były odsprzedane naszym klientom.

Rittnera dramat naturalistyczno-symboliczny

W twórczości Rittnera dają się zauważyć najważniejsze dwie jej cechy, czy też tendencje artystyczne: naturalizm i kryptosymbolizm. Nie jest on typowym naturalistą, nie jest też poetą – symbolistą w dosłownym tego słowa znaczeniu. Pisał komedie, które kończyły się smutnie. W tym sprzężeniu przeciwieństw widział prawdę życia, której służyć usiłował swoim pisarstwem.

Rittner to dramatopisarz, którego twórczość charakteryzuje się swoistym eklektyzmem. Artur Hutnikiewicz pisze, iż poeta: „lubił błąkać się na pograniczu jawy i ułudy, rzeczywistości i marzenia, baśni i groteski”[1]. Ten urzędnik administracji austrowęgierskiej umiejętnie łączył w swoich utworach błyskotliwą, literacką sztuczność sceptyczny sentymentalizm, wytworny dowcip, symbolikę poetycką i filozoficzną refleksję nad tajemnicami ludzkiej natury. Jednak w ten momentami nierzeczywisty świat ułudy wdziera się gwałtowanie świat ze swoją realnością. Znajduje się w nim i dramat ludzkiego losu, i namiętność, i niezgoda na pozornie uładzony i unormowany bieg zdarzeń.

W tej części analizy odpowiemy sobie na pytanie postawione w tytule niniejszego rozdziału: czym jest ta anty-komedia? Czy to dramat o miłości, czy też komedia o ludzkich emocjach? Aby dokonać właściwego wyboru, należy prześledzić dokładnie stosunki interpersonalne zachodzące pomiędzy bohaterami sztuki. Na plan pierwszy wysuwają się dwa główne wątki, w których główną rolę odgrywa Maja. Pierwszy z nich to kłopoty małżeńskie pani dyrektorowej, a drugi to jej romans z Janem Torupem. Charakterystyka bohaterów, dokonana powyżej wskazała nam istotne cechy natury Mai: kapryśność, egoizm, a także znudzenie wiedzionym od lat życiem. Choć Rittner przedstawia Maję w ciągu kilku letnich miesięcy, mamy wrażenie i wiemy to z treści sztuki, że pani dyrektorowa te kłopoty z zadowoleniem z życia ma już od wielu lat.